Zadar je imao najljepše kino u Austro-Ugarskoj

U ulici Zadarskog mira 1358. u kući Bottura svečano je 1913. godine otvoreno „najljepše kino u Carevini“ – kako su početkom prošlog stoljeća kroničari tepali ovom zadarskom kinu čija je dvorana bila opremljena sa čak 400 sjedala. U Austro-Ugarskoj Monarhiji kojoj je tada pripadao Zadar kao sjedište pokrajine Dalmacije, kino je nosilo naziv Radion, a od 1918. godine kada je Zadar pripao Kraljevini Italiji kino se zvalo Impero. No to i nije bio početak kinematografskih aktivnosti i uživanja u novom umjetničkom i tehničkom mediju u Zadru. U veljači 1897. u Zadru se pred publikom prvi put prikazao film. Bilo je to svega 13 mjeseci i tri dana nakon svjetske senzacije u pariškom Grand Cafèu kada su braća Auguste i Louis Jean Lumière svojim univerzalnim kinematografom, koji je služio kao kamera i projektor, održali prvu projekciju svojih filmova. Već 1898. u Zadru je gostovao Lumièrov kinematograf sa programom filmova u Caffè al Giardino. Prvi blockbuster u kojemu su uživali Zadrani bio je jedanaestominutni Život i muka Isusa Krista braće Lumière, a potom se u proljeće 1903. na Novoj obali postavlja kinematografski šator Karla Lifke. Svake večeri Zadrani su od 17 do 21 sati uživali u novim filmskim ostvarenjima, ali i u onim filmovima koje su samo odrasli muškarci smjeli gledati. 

Napokon, 27. srpnja 1907. u Salonu Gned na Novoj obali otvoreno je prvo stalno zadarsko kino s najnovijom tehnikom projiciranja slavne braće Pathè. Udobnost kina i atraktivan repertoar koji je nabavljan u svjetskim metropolama poput New Yorka, bili su dodatni razlozi velikog uspjeha kod zadarske publike. Godinu dana kasnije otvoreno je i drugo stalno kino, da bi poduzetnička braća Meštrović preuredili svoje velike prostore nasuprot Kavane Central u reprezentativni kinematograf Nuovo Cinematografo Centrale (kino Edison).